تبلیغات

ENVIRONMENT & MJM & BIODIVERSITY - تنها راه نجات؛ برگشت به برنامه چهارم
 
ENVIRONMENT & MJM & BIODIVERSITY
*کتابخانه حیات در حال سوختن است و ما حتی عناوین این کتابها را نمی دانیم*
                                                        
درباره وبلاگ

با زمین سخن بگو و به تو خواهد آموخت؛

بر خود لازم دیدم به عنوان عضو کوچکی از این خانواده بزرگ و سبز اندیش حق تکلیف ادا کنم و به منظور اطلاع رسانی، ارتباط، پیشبرد ارتقای علمی، تعامل بین افراد، و نیز ارتقاء و جا اندازی فرهنگ محیط زیستی این تار نمای در پیش رو را ایجاد کنم.

««««««««خواهشمنداست ما را از راهنمایی ها و نظرات سازنده خود بی نصیب نفرمایید.»»»»»»»»

و نخواهیم مگس از سر انگشت طبیعت بپرد. و نخواهیم پلنگ از در خلقت برود بیرون. و بدانیم اگر کرم نبود ، زندگی چیزی کم داشت. و اگر خنج نبود ، لطمه میخورد به قانون درخت. (سهراب سپهری)

مدیر: mohammad jaber movahedi
نظرسنجی
کدام یک از این گروه موجودات زنده را دوست دارید؟










پیوندهای روزانه
آمار وبلاگ
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • آخرین بازدید :
  • کل بازدید :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بروز رسانی :
صدای پرندگان
معرفی به دوستان
Translate
    محیط زیست ایران روزگار خوشی را سپری نمی‌كند. این را آخرین رده‌بندی سازمان ملل نیز به خوبی نشان می‌دهد كه چگونه ایران به انتهای جدول چسبیده است و البته طبیعی است این انتهای جدول بودن وقتی كه زاینده‌رودش خشك باشد، پریشانش، پریشان و ارومیه‌اش در حال نابودی. دلیل اصلی این حجم بالای تخریب نیز ناهماهنگی بین مسوولان است. مسوولانی كه بیش از آنكه به فكر محیط زیست باشند در پی پیشبرد اهداف ارگان و وزارتخانه متبوع خود هستند. مشكل آنجاست كه هركسی ساز خود كوك می‌كند و اگر هم اكثریت‌شان به فكر محیط زیست باشند همان چند نفر خرابكار به مثابه سیبی گندیده در ظرفی پر از سیب سالم، عمل می‌كنند و آن وقت قضیه تمام شده است و فاتحه محیط زیست خوانده. حتی ناهماهنگی در بین مسوولان در آموزش و افزایش سطح آگاهی‌های مردم در حوزه محیط زیست خلل ایجاد كرده است.

به عنوان مثال اگرچه NGO‌های محیط زیستی گاه درصدد آموزش دادن به مردم برای كاهش استفاده از پلاستیك یا تولید زباله‌های پلاستیكی برمی‌آیند اما همین پلاستیك‌ها را خود كارخانه‌های دولتی تولید می‌كنند. كارگاه‌های بسته‌بندی هم تماما دولتی هستند. از این روست كه بین باورهای مردم و دولت جدایی اتفاق افتاده است. نتیجه‌اش این می‌شود كه وقتی دولت حقوق را چند روزی دیرتر پرداخت می‌كند مردم براساس یك لج بازی بچگانه زباله در خیابان می‌ریزند.

رفتاری كه نشان از فقر فرهنگی بخش بزرگی از جامعه ما دارد وگرنه یك شهروند در یك جامعه مدرن و توسعه‌یافته كه به خاطر دیر پرداخت شدن حقوق یا یارانه نمی‌آید به محیط زیست خودش صدمه برساند. در عین حال مردم اگرچه به نسبت 10 سال قبل آگاهی‌شان افزون شده اما صدایشان آنقدر ناتوان است كه به گوش زعمای قوم در دولت برسد. حال 8 سال دولتمردی دولتمردان قبلی را هم

در نظر بگیرید كه چگونه نقش NGO‌ها را كمرنگ‌تر از پیش كردند می‌توان بالارفتن هزینه برای رسیدن به اهداف والای مردم دوستدار محیط زیست را بهتر درك كرد. تشكل‌های محیط زیستی‌ای كه سابق بر این حتی می‌توانستند در برنامه‌گذاری‌ها نیز تاثیرگذار باشند، در این هشت سال وضع‌شان به‌گونه‌یی شد كه هرچه زدند به در بسته خورد و هیچ نتیجه‌یی عاید نشد.

این بی‌توجهی دولت قبلی نسبت به تشكل‌های خصوصی را در نظر داشته باشید كه منجر به افول جایگاه آنان شد، سپس نگاهی بیندازید به نرخ سواد در ایران. طبق آمار خود دولت در ایران 40 میلیون كم‌سواد و 10 میلیون بی‌سواد وجود دارد و حال با این لشكر عظیم كم‌سواد و بی‌سواد چگونه می‌توان انتظار تاثیرگذاری تشكل‌های خصوصی بر سیاست‌های محیط زیستی دولت‌ها را داشت. مردمانی كه غرق در بحران اقتصادی و مسائل معیشتی هستند چه جایی برای دغدغه‌های محیط زیستی برایشان می‌ماند. اصولا اقتصاد نقش محیطی در محیط زیست ایفا می‌كند چه آنكه محیط زیست خود شامل 5 بخش است؛ فرهنگ، سیاست، صنعت، طبیعت و اقتصاد و اگر هر یك از این 5 بخش ایراد داشته باشد به 4 بخش دیگر هم سرایت می‌كند و مانع استاندارد بودن و سالم بودن محیط زیست می‌شود. حال در ایران وضع اقتصاد وخیم است. یعنی حال و روز خوشی ندارد. سیاست‌ها موجب تحریم و تحریم‌ها منجر به فشارهای اقتصادی و فشار اقتصادی هم باعث عدم رعایت معیارهای محیط زیستی توسط كارخانه‌های صنعتی شده است و

در نهایت ضررش به طبیعت‌مان رسیده و بحران در محیط زیست را به بالاترین سطح ممكن رسانیده است.

اما زودبازده‌ترین راه برون‌رفت از این معضل همان اجرا شدن دوباره برنامه چهارم توسعه است. برنامه‌یی كه یكی از بهترین برنامه‌های محیط زیستی كشور بود كه متاسفانه دولت قبلی بنا به گزارش كمیسیون پژوهش مجلس شورای اسلامی تنها 25 درصدش را اجرا كرد.
 برنامه‌یی كه برای نخستین بار در تاریخ برنامه‌نویسی ایران یك فصل كامل به محیط زیست اختصاص داده بود و قرار بود كه بین بخش‌های مختلف دولت هماهنگی موزونی برای حفظ محیط زیست ایجاد كند. به نحوی كه نشان داده بود كه مثلا كارخانجات چگونه تولید زباله نكنند یا چگونه آلودگی هوا در شهرهای بزرگ كاهش یابد یا چگونه از جنگل‌ها و طبیعت حفظ و نگهداری شود. حتی در این برنامه درباره مهم‌ترین فجایع محیط زیستی كشور در حوزه آلودگی هوا، آب و صدا و همچنین خشك شدن تالاب‌ها و انباشت زباله در معابر و شهرها نیز راهكار ارائه شده بود. شرایطی كه به هیچ‌وجه در برنامه پنجم رعایت نشد و اشارات این برنامه برای رفع معضلات عظیم محیط زیستی كافی نبود. برنامه پنجم در دولتی كه شورای عالی محیط زیست كشور را كه می‌توانست بازوی نظارتی قوی دولت باشد، منحل كرد و در شورایی مربوط به صنعت كه ماهیتی متفاوت از محیط زیست دارد، ادغام كرد و به تخریب بیشتر منابع طبیعی و محیط زیست ایران یاری رساند. حال نیز تنها راه نجات، برگشت به برنامه چهارم توسعه است؛ برنامه‌یی كه نه‌تنها در حوزه محیط زیست كه در سایر حوزه‌های دیگر نیز راهكار ارائه می‌دهد و آینده خوبی را ترسیم می‌سازد.

*عضو هیات علمی دانشگاه تهران




نوع مطلب : اخبار محیط زیستی، 
برچسب ها : دکتر مجید مخدوم، محیط زیست، برنامه چهارم،
لینک های مرتبط : زیست بوم،




 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.